شعر "خاطرات بابلسر" از سرکار خانم "نیلوفر مهرجو"

پهنه ی دریا
سراسر عشق و ایمان
در میان جمع یاران
در کنار ساحل زیبای بابلسر
مهر و شادی
روی کشتی...
گوهری، در جمع، چون خورشید می تابید و
می بارید باران محبت از نگاهش
مجتبی هم میزبانی باصفا بود
خوش صدا بود
چون که در قلبش خدا بود
روز میلاد محبت بود و دلها همچو رودی
همنوا و همصدا
در کنار مهربان سرهنگ، مولودی
فصل، همرنگ دل خوبان
هم بهاری بود و بارانی
روز خوش قلبی سبحان و سیاست بود
آینه هم در ریاست بود
کوهیان چون کوه
خورشیدی کناری همچو آتش
صالحی،پارسا،سپهری
با سه شعر ناب و سرکش
طارمی هم کنج دیواری
سپیدش را به قلب عاشقان بخشید
نیک آمد
روسپیدی را به جمع دوستان بخشید
بوی عطر یار می آمد
بوی غربت
بوی رضا (ع)
در میان مشهدی ها
نجمه و پیمان و سالار و نبی
صادق بی ادعا...
صبح، شوری در میان جمع راه افتاد
شیطنت های گلی
از دیار سبز گرگان
مریمی خندان و شادان از قدمگاه...
یک نفر در آن میان
چون نگینی می درخشید، از شمال
شاعری خوش قلب و پاک و ساده بود
عطر شعرش، جمع را
رنگ دیگر داده بود
نام او صدیقه بود...
آخرای شعر بود
که دلی تازه رسید
طیف نور پررنگ شد
چونکه پاشایی رسید
جای دوستان و عزیزان سبز بود
کاش می شد پر کشید
سوی آن روز قشنگ...

نوشته شده در جمعه 8 ارديبهشت 1391ساعت11:37 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(4) -

نوشته شده در دوشنبه 4 ارديبهشت 1391ساعت10:54 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(1) -

نوشته شده در دوشنبه 4 ارديبهشت 1391ساعت10:52 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

به ظـاهـر هـر چه بر وفق مراد است،

به باطـن جـمله عالـم اضطراب است،

از ایـن ایـام پـر تشـویـش انجـام،

سرانجام بشـر هـا چون حبـاب است،

بُــوَد اوهــام ایـن عمـر دو روزه،

و یا کابـوس ِ برهـم تاب ِخـواب است،

مپـــز هــی آرزو هـای عبـث را،

تمــام نقشــه ها نقـش بر آب است،

به لب بر جـام و بیـن پیمـانه ی عمـر،

لبالـب گشتـه و جـان در شتـاب است،

ز خـواب غفـلت ای نادان تـو برخیـز،

غافـل فتــاده ای در منجـلاب اسـت،

خطـاب ایـن سخـن با توست یا مـن؟

به هـر کس هست والله بی جواب است!

==================

نوشته شده در يكشنبه 13 فروردين 1391ساعت08:39 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(4) -

واي!

چه غم انگيز ست!

غروبِ اين کوهستانِ سرد و متروکِ خفته در آغوشِ برف!

کماکان درچنگِ افکاري پریشان ام!

خدايِ من، بهمن!!

بال هاي ام شكسته،

پا های ام خسته و يخ بسته،

و قله بس مِه آلود ست!

من از پشتِ پلك هايِ معصوم ام،

كه درآغوشی

سکوتي ناروا و مرگبارِ خود را مي فروشند؛

فرياد مي زنم :

آی كمك

من در خوابی منجمد!

از جنينِ کوه سقوط کرده ام!

پژواکِ آه ام در کدامین دامنه یِ این کوه یخ زده ست؟!

چند هاه آن طرف تر!!

در کوره راهِ موهوم و نم ناکِ برزخِ خیال ام!

« آهِ کلاغی دامن ام را گرفته!

نفرین و زوزه ی شغالِ بيماري،

جگرم را به آتش می کشد! »

و زمان نیز در سکوت می میرد!!

.

.

.

ها؟! 

كو؟! کیه؟!

« اینجا کجاست؟ شما کی هستید؟

لطفا چند لحظه سکوت!... »

90/9/25

نوشته شده در جمعه 25 آذر 1390ساعت10:06 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(61) -

شکست شیشه را
سنگ،
که آرام بگیرد،
ولی آه شیشه،
گرفت دامنش!

کلوخ اش نمود و
دادش به رود!؟
گران سنگی اش را
غرورش ربود!
نترسید چون سنگ
از آه دود!...


پاجی

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:20 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(7) -

در برهوتِ خیال...

زیرِ سایه ی درختی بی طناب!؟

اُشتُری بی کُرک و پشم!

یک شغال کز دردِ می پیچید به خود!

کرکسی بی بال و پر، خُرد و خراب!

همرهِِ سوسکی سیاه

زیرِ یک سرگینِ گِرد؛

مُرده اند!!!

گردِ یک حلقه ی چاه

که شده:

قیچی به دستِ رهزنان!...

.

.

.

گُم شده، یک ساربان!

ساربانی خسته جان و کرّ و لال!

بی قطب نما!

بی ثمر هی می دَوَد!

اما نمی یابد شمال!

کاش بوَد اهلِ دعا...

می نهاد خود را ز عقدِ خود جدا!

تا دلِ دریایی ی تک سوارِ با خدا...

تقطیر شوَد!؟

تبخیر شوَد!

و برهوت از سخاوت سیر شوَد!!

دردِ بی درمانِ ساربانِ بینوا،

گردد دوا؟!

اما افسوس گُم شدم!

آری، آری، گُم شدم!

در برهوتِ مُشَوَشِ خیال!؟

من!

گُم شدم!...

پاجی

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:17 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(2) -

تماشا کن!

شوق پرستوها

و  رقص  پروانه ها  را

در   شادی   رویش   سبزه ها!

و  این  کرکس های  در  لباس  طاووس!؟

شعر عشق از هذیان میبافند!

در  وصف  بهار  و  غافل

که ما خواهیم چید

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:13 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

ریشه ی خار و خسِّ آتش به جان! 
شرمِ بنما از قلم، خستهِ روان! 

آن قلم دارد بهایـی بس زیاد، 

بی مُرُوَت، حرمتش را خوش بدان! 

مردِ باش و از سرِ مــردانگی، 

با قلم بازی نکن ای ناتوان! 

حافظ و بیـدل و فـردوســی اگـــر، 

چون تو می گفتندِ شعر، ای بد زبان! 

تا کنون صدها برابر بیشِتر، 

رختِ می بستند از متنِ زمان! 

شاعری کز بهرِ کَس، گویـد سخن، 

شـعر او فردا ندارد بی گمان! 

کم بگیر از روی عقده ریشِ ماه! 

کـم بکـن آزرده روحِ آسمـــان! 

روشنی هـا را نکن همـرنگِ خـویش، 

بس کن از کفر،آیه ی توبه بخوان! 

آهِ خـورشیــد آخـرش گیرَد تـو را! 

مرگ و نفرین بر تو، ای بارِ گران! 

ای نمک خورده، نمکـدان کرده خُـرد! 

حُـرمـتِ عالِـم، شکستـی، بـی نشـان! 

شاعران، پبغمبرِ حرفِ حقّ اند؛ 

قدرِ آیـاتِ الـهــی را بـدان... 

باش شاعر جُز دراین صورت تـو را، 

پس ازین با شعر می کوبـم دهـان! 

حال خـود دانی و از مـا گفتن است! 

بیش ازین خود گم نکن، چهرهِ، بمان! 

===================
مشترک آقای پژمان ترکمان و من

نوشته شده در شنبه 22 مرداد 1390ساعت07:12 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(5) -

نوشته شده در شنبه 22 مرداد 1390ساعت06:44 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(1) -

گوش هايم

بدهکار بانگ

خروس سحري نيست!

من در گهواره اي عاريتي!

که بند بندش،

بند به زوزه ي باد تملق!

.

.

.

باد عُقَد!

حقارت!

حسادت!

و فناست!

خواب مي بينم

که خورشيد شده ام!؟

چه عبث!

چه عبث!؟

پاجي 

٩٠/٢/٦

نوشته شده در پنجشنبه 19 خرداد 1390ساعت10:33 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(7) -

به گذشته پشت کرده!
و
خود را به امروز
فروخته ست!!
فرصت های زردِ
فردا را نیز،
چه وقیحانه قتل و عام
می کند!؟
او در متن زمان خواهد مُرد!!
آهِ زمان، او را خواهد  گرفت!؟...


پاجی
 ٩٠/١/٢٩

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:16 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(11) -

وَه!

چه روزِ با شکوهی ست!

وقتی خورشید، از غرب اوج بگیرد!!

و

بر سایه ی ابرهای سیاهِ نازایی،

که:

به ریش دریا می خندند!!

پایان دهد!؟

و

آنگاه!

دریا را به مهمانی بخواند!

استحاله اش کند!؟

تا:

دریا در تدارک یک سونامی دیگر!

ساز و برگ بر تن امواج خروشان

بپوشاند!؟...

 

پاجی

٩٠/١/٢٢

 

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:11 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(3) -

کفتار ها مرگ پرستند
وقتی بهار می آید
به خواب خرگوشي ،
فرو مي روند!؟
تا رويش را كتمان كنند
کفتار بیدار شو!
شوق پرستو ها 
و رقص پروانه ها را،
که رویش را شاباش می گویند،
تماشا کن!!!
از خواب زرد بيدار شو!؟
بهار را باور كن!
بهار را باور كن!!


پاجی
٩٠/١

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:08 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

چشم ها را باز می کنم،
و از دیدن این به ظاهر
نادیدنی ها
های های می گریم!
با دست های شکسته،
بال بال می زنم!
در فراق مهر!؟


کاش می توانستم
آری!
کاش می توانستم: 
مرزهای نفاق را بشکنم!!
ولی افسوس!
که: 
پر و بالم شکسته ست...!

ـمتاسفم!ـ


پاجی

٩٠/١/١٥

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:05 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

نوشته شده در يكشنبه 29 اسفند 1389ساعت07:25 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(14) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:42 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

خواهم نوشت
از بلور آجین
تا نقطه ی ذوب
از گذشته تا امروز
و روزی که، امروزش
مبهم ست.
از عشقی گریبان گیر
و سرنوشتی شوم و 
اقبالی منحوس!

با تو بودن رویاست!
و من ایستاده می میرم!
در دنیای وارونه
به گردِ تو می چرخم!
پروانه ی نازم!!!
و آنقدر خواهم چرخید
تا نیمه ی پنهان ماه
به مرز چهارده برسَد!

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:42 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(1) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:41 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

مردمك هاي منتظرم
يخ زده اند
بر ستيغ البرز!

تا ، مي روم
وا ، مي روم
در خوابي سبك!

فرهاد را مي بينم
كه به شوق شيرين
تيشه به ريشه ي خود مي زند!

و شيرين
مغرورانه در روياي فرهادي دگرست!...

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:40 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(1) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:40 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

سالهای سال ست
در رویایش اسیر غربتم
با ماترَک امیدم
قایقی خواهم ساخت
و دل به دریا خواهم زد
شاید
در ساحلی ناشناخته
گم شده ام را بیابم،
حتی اگر دریا به آخر برسد
و دنیای من نیز!...

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:39 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:38 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:20 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت11:47 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(0) -

نوشته شده در چهارشنبه 4 اسفند 1389ساعت04:17 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(13) -

هوای دلم ابری ست،
کاشِکی ؛باران؛ ببارد!
شاید، ای، دستِ دلم،
به قلم،
و قلم نیز به دلم!
تا بشویاندِ رخسار از گِلَم!
شاید آهم از قفس آزاد شوَد!
فریاد شوَد!
بغضِ ابرم بشکنَد!
ژاله هایم سر بر آرَند
سبز سبز!
بر هجومِ واژه های غمگنانه ای
که ویران کرده اند کاشانه ام!
کاشانه ی ویرانه ام!

هفتِ سال خشکسالی، شد به سر!!
دشتِ کنعان گشته سبز!؟
یوسفِ من!
کی می آیی؟
کی می آیی؟!

نوشته شده در سه شنبه 19 بهمن 1389ساعت03:58 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(5) -

در خيال،‌ مسافرم!
به دوردست
شايد نزديك!

مي سپارم خود را به راهي،‌
راهي مبهم و غريب!

آرام،‌ آرام
بر شانه هاي جاده نمناك خيال می روم!
و در فرعي هاي بسيارش،‌ گم مي شوم!؟

من اين راه را مي شناختم!؟
راهي كه مرا مي شناخت!
اما من در كمركش گمراهي اش حيرانم!؟

دوباره مي روم...
شايد گذر زمان 
مرا؛
با جاده اي آشنا كند!...

كاش ميانبري وجود داشت!
كه من، نمي دانم!...
من در كدامين كوره راه گم شده ام؟!
كه خود، نمي دانم...؟

----------------------------------

عبدالحسین خورشیدی  (پاجی(

نوشته شده در چهارشنبه 13 بهمن 1389ساعت09:51 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || - نظر(4) -

شعر "خاطرات بابلسر" از سرکار خانم "نیلوفر مهرجو"

پهنه ی دریا
سراسر عشق و ایمان
در میان جمع یاران
در کنار ساحل زیبای بابلسر
مهر و شادی
روی کشتی...
گوهری، در جمع، چون خورشید می تابید و
می بارید باران محبت از نگاهش
مجتبی هم میزبانی باصفا بود
خوش صدا بود
چون که در قلبش خدا بود
روز میلاد محبت بود و دلها همچو رودی
همنوا و همصدا
در کنار مهربان سرهنگ، مولودی
فصل، همرنگ دل خوبان
هم بهاری بود و بارانی
روز خوش قلبی سبحان و سیاست بود
آینه هم در ریاست بود
کوهیان چون کوه
خورشیدی کناری همچو آتش
صالحی،پارسا،سپهری
با سه شعر ناب و سرکش
طارمی هم کنج دیواری
سپیدش را به قلب عاشقان بخشید
نیک آمد
روسپیدی را به جمع دوستان بخشید
بوی عطر یار می آمد
بوی غربت
بوی رضا (ع)
در میان مشهدی ها
نجمه و پیمان و سالار و نبی
صادق بی ادعا...
صبح، شوری در میان جمع راه افتاد
شیطنت های گلی
از دیار سبز گرگان
مریمی خندان و شادان از قدمگاه...
یک نفر در آن میان
چون نگینی می درخشید، از شمال
شاعری خوش قلب و پاک و ساده بود
عطر شعرش، جمع را
رنگ دیگر داده بود
نام او صدیقه بود...
آخرای شعر بود
که دلی تازه رسید
طیف نور پررنگ شد
چونکه پاشایی رسید
جای دوستان و عزیزان سبز بود
کاش می شد پر کشید
سوی آن روز قشنگ...

نوشته شده در جمعه 8 ارديبهشت 1391ساعت11:37 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(4) - ارسال نظر -

نوشته شده در دوشنبه 4 ارديبهشت 1391ساعت10:54 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(1) - ارسال نظر -

نوشته شده در دوشنبه 4 ارديبهشت 1391ساعت10:52 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

به ظـاهـر هـر چه بر وفق مراد است،

به باطـن جـمله عالـم اضطراب است،

از ایـن ایـام پـر تشـویـش انجـام،

سرانجام بشـر هـا چون حبـاب است،

بُــوَد اوهــام ایـن عمـر دو روزه،

و یا کابـوس ِ برهـم تاب ِخـواب است،

مپـــز هــی آرزو هـای عبـث را،

تمــام نقشــه ها نقـش بر آب است،

به لب بر جـام و بیـن پیمـانه ی عمـر،

لبالـب گشتـه و جـان در شتـاب است،

ز خـواب غفـلت ای نادان تـو برخیـز،

غافـل فتــاده ای در منجـلاب اسـت،

خطـاب ایـن سخـن با توست یا مـن؟

به هـر کس هست والله بی جواب است!

==================

نوشته شده در يكشنبه 13 فروردين 1391ساعت08:39 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(4) - ارسال نظر -

واي!

چه غم انگيز ست!

غروبِ اين کوهستانِ سرد و متروکِ خفته در آغوشِ برف!

کماکان درچنگِ افکاري پریشان ام!

خدايِ من، بهمن!!

بال هاي ام شكسته،

پا های ام خسته و يخ بسته،

و قله بس مِه آلود ست!

من از پشتِ پلك هايِ معصوم ام،

كه درآغوشی

سکوتي ناروا و مرگبارِ خود را مي فروشند؛

فرياد مي زنم :

آی كمك

من در خوابی منجمد!

از جنينِ کوه سقوط کرده ام!

پژواکِ آه ام در کدامین دامنه یِ این کوه یخ زده ست؟!

چند هاه آن طرف تر!!

در کوره راهِ موهوم و نم ناکِ برزخِ خیال ام!

« آهِ کلاغی دامن ام را گرفته!

نفرین و زوزه ی شغالِ بيماري،

جگرم را به آتش می کشد! »

و زمان نیز در سکوت می میرد!!

.

.

.

ها؟! 

كو؟! کیه؟!

« اینجا کجاست؟ شما کی هستید؟

لطفا چند لحظه سکوت!... »

90/9/25

نوشته شده در جمعه 25 آذر 1390ساعت10:06 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(61) - ارسال نظر -

شکست شیشه را
سنگ،
که آرام بگیرد،
ولی آه شیشه،
گرفت دامنش!

کلوخ اش نمود و
دادش به رود!؟
گران سنگی اش را
غرورش ربود!
نترسید چون سنگ
از آه دود!...


پاجی

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:20 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(7) - ارسال نظر -

در برهوتِ خیال...

زیرِ سایه ی درختی بی طناب!؟

اُشتُری بی کُرک و پشم!

یک شغال کز دردِ می پیچید به خود!

کرکسی بی بال و پر، خُرد و خراب!

همرهِِ سوسکی سیاه

زیرِ یک سرگینِ گِرد؛

مُرده اند!!!

گردِ یک حلقه ی چاه

که شده:

قیچی به دستِ رهزنان!...

.

.

.

گُم شده، یک ساربان!

ساربانی خسته جان و کرّ و لال!

بی قطب نما!

بی ثمر هی می دَوَد!

اما نمی یابد شمال!

کاش بوَد اهلِ دعا...

می نهاد خود را ز عقدِ خود جدا!

تا دلِ دریایی ی تک سوارِ با خدا...

تقطیر شوَد!؟

تبخیر شوَد!

و برهوت از سخاوت سیر شوَد!!

دردِ بی درمانِ ساربانِ بینوا،

گردد دوا؟!

اما افسوس گُم شدم!

آری، آری، گُم شدم!

در برهوتِ مُشَوَشِ خیال!؟

من!

گُم شدم!...

پاجی

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:17 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(2) - ارسال نظر -

تماشا کن!

شوق پرستوها

و  رقص  پروانه ها  را

در   شادی   رویش   سبزه ها!

و  این  کرکس های  در  لباس  طاووس!؟

شعر عشق از هذیان میبافند!

در  وصف  بهار  و  غافل

که ما خواهیم چید

نوشته شده در شنبه 2 مهر 1390ساعت08:13 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

ریشه ی خار و خسِّ آتش به جان! 
شرمِ بنما از قلم، خستهِ روان! 

آن قلم دارد بهایـی بس زیاد، 

بی مُرُوَت، حرمتش را خوش بدان! 

مردِ باش و از سرِ مــردانگی، 

با قلم بازی نکن ای ناتوان! 

حافظ و بیـدل و فـردوســی اگـــر، 

چون تو می گفتندِ شعر، ای بد زبان! 

تا کنون صدها برابر بیشِتر، 

رختِ می بستند از متنِ زمان! 

شاعری کز بهرِ کَس، گویـد سخن، 

شـعر او فردا ندارد بی گمان! 

کم بگیر از روی عقده ریشِ ماه! 

کـم بکـن آزرده روحِ آسمـــان! 

روشنی هـا را نکن همـرنگِ خـویش، 

بس کن از کفر،آیه ی توبه بخوان! 

آهِ خـورشیــد آخـرش گیرَد تـو را! 

مرگ و نفرین بر تو، ای بارِ گران! 

ای نمک خورده، نمکـدان کرده خُـرد! 

حُـرمـتِ عالِـم، شکستـی، بـی نشـان! 

شاعران، پبغمبرِ حرفِ حقّ اند؛ 

قدرِ آیـاتِ الـهــی را بـدان... 

باش شاعر جُز دراین صورت تـو را، 

پس ازین با شعر می کوبـم دهـان! 

حال خـود دانی و از مـا گفتن است! 

بیش ازین خود گم نکن، چهرهِ، بمان! 

===================
مشترک آقای پژمان ترکمان و من

نوشته شده در شنبه 22 مرداد 1390ساعت07:12 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(5) - ارسال نظر -

نوشته شده در شنبه 22 مرداد 1390ساعت06:44 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(1) - ارسال نظر -

گوش هايم

بدهکار بانگ

خروس سحري نيست!

من در گهواره اي عاريتي!

که بند بندش،

بند به زوزه ي باد تملق!

.

.

.

باد عُقَد!

حقارت!

حسادت!

و فناست!

خواب مي بينم

که خورشيد شده ام!؟

چه عبث!

چه عبث!؟

پاجي 

٩٠/٢/٦

نوشته شده در پنجشنبه 19 خرداد 1390ساعت10:33 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(7) - ارسال نظر -

به گذشته پشت کرده!
و
خود را به امروز
فروخته ست!!
فرصت های زردِ
فردا را نیز،
چه وقیحانه قتل و عام
می کند!؟
او در متن زمان خواهد مُرد!!
آهِ زمان، او را خواهد  گرفت!؟...


پاجی
 ٩٠/١/٢٩

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:16 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(11) - ارسال نظر -

وَه!

چه روزِ با شکوهی ست!

وقتی خورشید، از غرب اوج بگیرد!!

و

بر سایه ی ابرهای سیاهِ نازایی،

که:

به ریش دریا می خندند!!

پایان دهد!؟

و

آنگاه!

دریا را به مهمانی بخواند!

استحاله اش کند!؟

تا:

دریا در تدارک یک سونامی دیگر!

ساز و برگ بر تن امواج خروشان

بپوشاند!؟...

 

پاجی

٩٠/١/٢٢

 

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:11 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(3) - ارسال نظر -

کفتار ها مرگ پرستند
وقتی بهار می آید
به خواب خرگوشي ،
فرو مي روند!؟
تا رويش را كتمان كنند
کفتار بیدار شو!
شوق پرستو ها 
و رقص پروانه ها را،
که رویش را شاباش می گویند،
تماشا کن!!!
از خواب زرد بيدار شو!؟
بهار را باور كن!
بهار را باور كن!!


پاجی
٩٠/١

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:08 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

چشم ها را باز می کنم،
و از دیدن این به ظاهر
نادیدنی ها
های های می گریم!
با دست های شکسته،
بال بال می زنم!
در فراق مهر!؟


کاش می توانستم
آری!
کاش می توانستم: 
مرزهای نفاق را بشکنم!!
ولی افسوس!
که: 
پر و بالم شکسته ست...!

ـمتاسفم!ـ


پاجی

٩٠/١/١٥

نوشته شده در پنجشنبه 1 ارديبهشت 1390ساعت11:05 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

نوشته شده در يكشنبه 29 اسفند 1389ساعت07:25 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(14) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:42 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

خواهم نوشت
از بلور آجین
تا نقطه ی ذوب
از گذشته تا امروز
و روزی که، امروزش
مبهم ست.
از عشقی گریبان گیر
و سرنوشتی شوم و 
اقبالی منحوس!

با تو بودن رویاست!
و من ایستاده می میرم!
در دنیای وارونه
به گردِ تو می چرخم!
پروانه ی نازم!!!
و آنقدر خواهم چرخید
تا نیمه ی پنهان ماه
به مرز چهارده برسَد!

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:42 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(1) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:41 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

مردمك هاي منتظرم
يخ زده اند
بر ستيغ البرز!

تا ، مي روم
وا ، مي روم
در خوابي سبك!

فرهاد را مي بينم
كه به شوق شيرين
تيشه به ريشه ي خود مي زند!

و شيرين
مغرورانه در روياي فرهادي دگرست!...

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:40 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(1) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:40 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

سالهای سال ست
در رویایش اسیر غربتم
با ماترَک امیدم
قایقی خواهم ساخت
و دل به دریا خواهم زد
شاید
در ساحلی ناشناخته
گم شده ام را بیابم،
حتی اگر دریا به آخر برسد
و دنیای من نیز!...

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:39 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:38 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت12:20 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

نوشته شده در جمعه 27 اسفند 1389ساعت11:47 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(0) - ارسال نظر -

نوشته شده در چهارشنبه 4 اسفند 1389ساعت04:17 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(13) - ارسال نظر -

هوای دلم ابری ست،
کاشِکی ؛باران؛ ببارد!
شاید، ای، دستِ دلم،
به قلم،
و قلم نیز به دلم!
تا بشویاندِ رخسار از گِلَم!
شاید آهم از قفس آزاد شوَد!
فریاد شوَد!
بغضِ ابرم بشکنَد!
ژاله هایم سر بر آرَند
سبز سبز!
بر هجومِ واژه های غمگنانه ای
که ویران کرده اند کاشانه ام!
کاشانه ی ویرانه ام!

هفتِ سال خشکسالی، شد به سر!!
دشتِ کنعان گشته سبز!؟
یوسفِ من!
کی می آیی؟
کی می آیی؟!

نوشته شده در سه شنبه 19 بهمن 1389ساعت03:58 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(5) - ارسال نظر -

در خيال،‌ مسافرم!
به دوردست
شايد نزديك!

مي سپارم خود را به راهي،‌
راهي مبهم و غريب!

آرام،‌ آرام
بر شانه هاي جاده نمناك خيال می روم!
و در فرعي هاي بسيارش،‌ گم مي شوم!؟

من اين راه را مي شناختم!؟
راهي كه مرا مي شناخت!
اما من در كمركش گمراهي اش حيرانم!؟

دوباره مي روم...
شايد گذر زمان 
مرا؛
با جاده اي آشنا كند!...

كاش ميانبري وجود داشت!
كه من، نمي دانم!...
من در كدامين كوره راه گم شده ام؟!
كه خود، نمي دانم...؟

----------------------------------

عبدالحسین خورشیدی  (پاجی(

نوشته شده در چهارشنبه 13 بهمن 1389ساعت09:51 توسط عبدالحسین خورشیدی ( پاجی ) | لینک ثابت || نظرات(4) - ارسال نظر -